dinsdag 14 oktober 2014

Nieuwe site!!!

Hallo allemaal,

Mijn eigen site is eindelijk af!:-) 

Vanaf nu worden hier geen berichten meer geplaatst op deze blog. 

Indien u nog graag op de hoogte blijft van nieuwe verhalen,...

Kom dan langs op dit adres: jaimiepisonier.weebly.com

Hopelijk mag ik jullie daar verwelkomen? 

Groetjes, 

zondag 5 oktober 2014

Nieuwe site in de maak

Hallo allemaal, 

Zoals gezegd ben ik bezig aan het bouwen van een site. 
Of moet ik zeggen: het programma doet alles voor mij. :-)
Ik moet nu nog even alles overzetten en dan is het klaar.
Tegen dan geef ik hier wel een seintje hoor!

Groetjes, 



Oh neen...

Hallo allemaal,

Oh neen, ik had blijkbaar mijn proefverhaal van 'blijf uit mijn buurt' op de blog geplaatst.
Even aangepast, maar nu staat het verhaaltje er weer niet netjes op zoals in het Word-bestand, grr.

De laatste tijd zit ik dikwijls in de knoop met mijn blog, dus ik ben aan het kijken om een site te nemen. Want zo is het niet leuk. Ik moet teveel aanpassingen doen en soms neemt blogger het dan niet allemaal mooi over en komt het er slordig op. Dat is niet de bedoeling als je zoveel werk in een verhaal steekt hé! Jullie oogjes willen ook graag een mooie uitgewerkte lay-out zien hé!

Dus werk aan de winkel voor mij. :-)

Groetjes,

zaterdag 4 oktober 2014

Ik doe niet graag de afwas

Hallo allemaal,

Dit was de opdracht voor een schrijfoefening:

Neem een gewone handeling in gedachten (afwassen van een kopje, bed opmaken, appeltje schillen). 
Beschrijf gedetailleerd in een half A4-tje wat er te zien is. 
Probeer zintuigelijke ervaringen (ruiken, proeven, etc.) in je tekst te integreren.

Ik doe niet graag de afwas
Ik zet me voor de spoelbak, met een diepe zucht en de gedachte dat ik afwassen haat, draai ik de mengkraan open en laat ik lauw water in de spoelbak lopen. Ik neem het afwasmiddel en duw er een flinke scheut van in het water. Met één hand draai ik rondjes, zodat water en afwasmiddel één geheel vormen met elkaar. De geur van het mengsel stijgt in mijn neus, wat ruikt het heerlijk. Door het water en sop wat te wild te mengen, spat er wat naar mijn gezicht, met mijn nog propere hand wrijf ik mijn lippen droog. Hihi, sop ruikt dan wel goed, maar daarom proeft het niet lekker hoor.  Als ik goed luister, hoor ik het schuim op het water knetteren. Op de tast zoek ik in het sop naar de afwasdoek.  Alles wat op het aanrecht staat van  kopjes, bordjes, bestek,... verdwijnt één voor één in het sop. Na de wasbeurt scannen mijn ogen al het servies nog eens goed na, om te checken of er geen vuil meer aanwezig is. Als het in orde is, plaats ik alles op het afdruiprek en kan ik met een tevreden blik waarnemen dat de afwas gedaan is. 

Ik had eerst deze versie hieronder ingezonden, 
maar ik had het blijkbaar niet zo goed begrepen.
Het was niet echt de handeling afwassen alleen,
tja, ik heb nogal veel verbeelding. :-)


Ik doe niet graag de afwas
Vanochtend werd ik uit mijn slaap gewekt door vreemde geluiden. Ik bleef stil in bed liggen luisteren. Ik hoorde verschillende stemmen en er klonk ook gegiechel. Plots werd ik bang, mijn hart ging er sneller van pompen, mijn bloed stoomde in een sneltempo door mijn aderen. Ik hapte naar lucht. Mijn mond voelde droog aan. Mijn ogen probeerde zich te focussen in het schemerlicht dat in de gang scheen.  Ik sloop muisstil de trap af, halverwege bleef ik stokstijf staan, greep naar de leuning en sprak mezelf moed in om verder te bewegen. Het kabaal bleek vanuit de keuken afkomstig te zijn. Met een trillend hand nam ik de deurklink beet en duwde de keukendeur op een kier, net genoeg om binnen te kunnen gluren. Wat ik zag, waren geen vreemden voor mij, neen hoor, ik had mijn afwas in het vizier! Op dat moment stond ik oog in oog met vuile kopjes en bordjes,... Op het moment dat ze mij opmerkten, begonnen ze met zijn allen te lachen. Met zo een venijnig lachje hé! Daarna wezen ze naar het afwasmachine, zo van, jammer hé? Dat dat nu nog niet is aangesloten hé?  Ik proefde hun overwinning, want inderdaad ik haat de afwas doen. Met een vernederd gevoel en hangende schouders sloot ik de keukendeur. Enkel dat uitgelachen worden hé, dat stootte mij tegen de borst, dat stond me toch niet aan hoor. Lichtjes gefrustreerd draaide ik me om en smeet  met brut geweld de keukendeur met een zwaai open, bekeek de afwas met een nijdige blik. Oh, jaja, ze voelden mijn woede haarfijn aan. De borden slikte eens een keertje meer, het bestek kroop dicht tegen elkaar aan en de kopjes begonnen te trillen. Met grote passen liep ik in de richting van de spoelbak. Ik vulde deze met... HEET... water! Ik bekeek de afwas met een scheef oog en zonder er woorden aan vuil te maken... verdronk ik ze in het HEET water!!! 

Geschreven door  Jaimie P.  



dinsdag 30 september 2014

Solliciteren naar de functie van burgemeester :-))


Hallo allemaal, 

Schrijfopdracht was:
een sollicitatiebrief schrijven voor de functie van burgemeester, 
op een tropisch eiland met weinig inwoners.
Je mag liegen om de functie te krijgen.

Nu was ik al een tijdje schrijfoefeningen aan het maken, 
maar bij deze oefening kon ik toch niet serieus blijven hoor.

Ik ben even gewoon heerlijk gaan schrijven, zonder nadenken 
En dit kwam uit mijn pen. 

Zal ik deze maar niet inzenden naar mijn docente? :-)



Geachte mevrouw, meneer,

Graag meld ik mij aan voor de openstaande vacature van burgemeester.

Ik ben al heel mijn leven lang in het bezit van een leidinggevende functie, ik heb namelijk drie jongere zussen, waar ik  vroeger  moest op passen, als mijn ouders weer eens niet thuis waren. De baas spelen doe ik nog steeds graag en iemand commanderen daar heb ik dan ook geen problemen mee.

Ik werk heel graag in groep.  Hoe meer mensen rond mij om te bevelen, hoe liever ik het heb, dan ben ik op mijn best.

Humor is heel belangrijk en daar heb ik geen tekort aan, ik lach een hele dag, en vooral met alles en iedereen. Dat de andere mensen om mij heen  er wat minder mee kunnen lachen ,  daar valt aan te werken hé. J

Met de computer kan ik heel goed overweg, ik kan dat kaartspelleke bijna uitspelen nu.  Oh en afspraken maken dat doen we niet meer in een ouderwetste agenda hé! Neenee, dat doen we nu via onze gsm en terwijl we die dan toch vast hebben in een vergadering,  kunnen we evengoed een tweet sturen naar...tja,  iedereen hé en  de facebookpagina voor de vrienden en familie even bijwerken,....

Mijn kosten voor een auto met chauffeur liggen wel wat hoger bij jullie, want ik opteer daar voor een luxe-jacht, waar ik dan nachtelijke feestjes op kan geven hé. De buren hebben  zo geen last van nachtlawaai, dus de politie moeten ze dan ook niet bellen, want die liggen zat op mijnen boot hé. J

Ik zeg het  toch, ik ben een vangst voor jullie eiland! Ik ben, wat jullie daar nodig hebben.

Alléé,  de groeten hé,

Den dikke Louie.

zondag 28 september 2014

Kort verhaal: Blijf uit mijn buurt


Hallo allemaal, 
Kort verhaal (max. 1500 woorden toegestaan).
Genre: schrijf een humoristisch verhaal. 
Wat vond ik dit moeilijk!! Je kan direct 'TE' grappig willen overkomen hé!
Zo bleef deze opdracht dan ook blanco liggen. Er kwam geen letter op papier.
Tot ik dacht, foert, ik schrijf gewoon zoals ik anders schrijf, niks meer of minder.
Is het grappig, ok tof! Is het niet grappig, dan is het ook goed voor mij.
Ik weet dat ik met een slag en stoot kan vertellen, dus dat heb ik proberen over te brengen.
Mijn docent vond mijn missie gelukkig geslaagd. :-)
Vonden jullie het ook een beetje leuk om te lezen? 



Blijf uit mijn buurt

Bij het binnenwandelen in het hotel hield Eva abrupt halt, met open mond, nam ze even de tijd om het prachtige inrichting te bewonderen. Lang kon Eva echter niet blijven staan, want er heerste nogal een drukte en lawaai in het hotel. Tja, een huwelijk verloopt meestal wel wat hectisch, dat zal de oorzaak er wel van zijn, dacht ze.

Ze zocht met haar ogen over de menigte naar de balie. Ah daar. Terwijl ze aan de balie stond te wachten op haar kamersleutel, herkende ze achter zich een luide mannenstem. Ze moest geen twee keer raden wie dat kon zijn. Haar nekhaartjes gingen rechtop staan, bij het horen van zijn stem.

“Oh neen, zeg niet dat het waar kan zijn?” mompelde ze tegen zichzelf.

Tom, de neef van haar beste vriendin, kwam met veel kabaal haar richting uit. Eva was vergeten dat hij ook nog op deze aardbol ronddwaalde. Snel greep ze naar een van de brochures die daar op de toog verspreid lagen en hield deze voor haar gezicht.

“Dag mijn Eva’tje. Oei meisje, ben je zo bijziend geworden sinds ik je laatst zag?” plaagde hij.

Eva smeet de brochure terug op de balie. Keek hem kwaad aan en zei: “Neen, spijtig genoeg niet, want ik zie je nog klaar en duidelijk!” Ze schoof wat dichter naar hem. “Oh ja, en nog iets, ik ben niet van jouw! Dus geen ‘mijn’ Eva meer. Ok!”

Met een kleine glimlach naar haar zei hij: “Je geheugen is nog in tact hoor ik. Je bent mij niet vergeten.”

“Pff, jou onthouden. Je arrogantie, ja die ben ik niet vergeten!” riep ze hem toe.

“Arrogant, ik? Maar Eefje toch. Omdat ik die avond bij mijn nicht toen wat teveel gedronken had?”

“Beetje teveel gedronken? Je was ladderzat en je hebt toen welop mij overgegeven hé!” liet ze hem eraan herrineren.

“Oeps, ik wist dat ik precies een klein detail vergeten was. Maar kijk eens aan, een jaar later staan we hier terug samen.”

“Nog eens er is geen wij! Mijn naam is Eva en niet Eefje! Ik zie je hier enkel en alleen terug omdat we uitgenodigd zijn voor het huwelijk van mijn beste vriendin en jij bent spijtig genoeg familie van haar. Dat is alles en niks meer!” snauwde ze zijn richting uit.

“Heeft iemand je al verteld dat je verdomd sexy bent, als je je zo boos maakt,” flirtte hij met haar.

Kwaad smeet ze haar armen in de lucht.

“Grr, zelfs nu kan je nog geen deftig gesprek met je aangaan.”

Vanuit haar ooghoeken zag ze een bende motorrijders aan de bar staan. Wie ze waren en wat ze hier op deze bruiloft kwamen doen, geen idee, dacht ze, maar ik kan ze wel even (mis)gebruiken. Eva hoopte dat het waar was wat ze zeiden: motorrijders zijn zware jongens, maar ze hebben een klein hartje. Dus Eva waagde het erop en duimde dat de jongens haar zo meteen kwamen helpen.

“Wanneer ik de sleutel van mijn kamer in ontvangst mag nemen, gaan we ieder onze eigen weg. ik wil je niet: zien, spreken of zelfs horen tot ik terug naar huis vertrek,” deelde ze Tom mee.

Ze draaide zich van hem weg en wilde zich net verder bewegen, toen Tom zijn hand rond haar bovenarm klemde. Op dat moment moest ze stiekem lachen, want nu moest ze haar geplande actie ondernemen. Ze slaakte een gil: zo eentje die klonk als een vrouw in nood. Overdreven genoeg natuurijk, dat haar noodkreet tot bij de groep mannen weergalmde. Eva keerde haar lichaam snel om naar Tom en sloeg wild met haar handtas tegen zijn bovenlichaam. Dat wild bewegen zat mee in haar plan, want zo moest Tom zijn beide handen om haar bovenarmen klemmen, wilde hij niet dat ze omviel.

“Hey! Jij daar, handen af die dame! Nu!” brulde een van de gespierde mannen. 
Voor Tom het wist had de man hem vast, bengelde zijn voeten boven de grond en zat zijn bovenkleding vast tussen de stevige handgreep van deze man.

“Het is niet wat je denkt. Wij kennen elkaar.”

De man keek naar Eva, maar zij gaf niet direct bevestiging. Nog eventjes dacht ze, Tom moet maar eens een les krijgen: hoe met vrouwen om te gaan? 

“Eva, zeg dat je mij kent.”

Eva hoorde dat er toch wat vibrato in Tom zijn stem klonk, dus vertelde ze de man maar eerlijk dat ze hem inderdaad kende. De man zette Tom terug op de grond, maar voor hij wegging vond hij dat Tom sorry tegen de dame moest zeggen.

Tom greep Eva bij haar middel, en trok haar tegen zijn zij. Hij duwde zijn vingers zo hard hij kan in haar taille. Plaatste een gemaakte lach op zijn gezicht, deed alsof hij een kusje op haar kaak plaatste en terwijl “sorry” in haar oor fluisterde. 
In plaats daarvan, fluisterde hij: “Mijn wraak zal zoet zijn.”

Eva op haar beurt, schonk Tom dezelfde valse lach zoals hij haar een had gegeven. Gaf met haar vrije hand zachte ritmische klopjes op zjn borstkas en deed zijn ritueel over.

Ze fluisterde geïrriteerd: “bijt mij.” in zijn oor.

Toen ze haar ogen over zijn gezicht liet gaan, kon ze zichzelf wel iets aandoen. Bijt mij, écht Eva? Je kon niks beter verzinnen, zie nu naar die tinteling in zijn ogen, hij wil niks liever nu. Met haar ogen tot spleetjes geknepen waarschuwde ze hem niks te proberen met haar.

“Ok, dan is het goed,” zei de man en gaf Tom een stootje tegen de schouder.

“Als deze kerel je nog eens lastig valt, wij verblijven hier tot morgenvroeg, kom je me maar roepen hé!” zei hij vriendelijk tegen Eva.

“Dank u, zal ik zeker komen doen dan.” De man begaf zich weer naar zijn maten.

“Van die spierbundel zijn kracht vloog ik bijna tegen de balie hé,” kloeg Tom.

“Tom, serieus stop met zagen, watje dat je bent.”

Eva zag dat de receptioniste eindelijk met de sleutel afkwam.

“Mevrouw, Meneer, de kamer is klaar.”

De vriendelijke juffrouw overhandigde hen één sleutel.

“Pardon? Dit moet een vergissing zijn, vrees ik. Wij zijn niet getrouwd, laat staan dat we een stel zouden zijn. Wij hebben aparte kamers hoor.”

“Neen hoor Mevrouw. De kamer is door Mevrouw Beyards  op jullie beide namen gereserveerd. Er is ook geen andere kamer meer beschikbaar, sorry.”

“Ok, niet erg hoor.”  Tom nam de sleutel aan.” Dank u en sorry voor de last die mijn vriendin U bezorgt.”

Op zoek naar de liften, raasde Eva terwijl maar door tegen hem.
“Ik en jij slapen niet in één bed. Vergeet dat maar mooi! Jij moet niet weten hoe ik slaap.Of wat ik ’s nachts draag,..Of niet,...”

Met een blik vol lust bestudeerde hij ieder deeltje van haar lichaam. “Schat, écht stop met zo kattig te doen. Sebiet halen we die kamer niet eens.”

In het voorbij komen hoorden Tom en Eva de receptionisten  giechelen.

“Zijn die twee zeker, dat ze niet getrouwd zijn? Ze gedragen zich naar een gehuwd stel.”

Eva sloeg haar handen voor haar ogen en onderdrukte een opkomende gil.
Eva zei al lachende: “Met jouw getrouwd,hihi. Hoe komen ze er toch op? Trouwens ons huwelijk zou nog geen minuut standhouden, tegen dan heb ik al iets naar je hoofd gesmeten.”

Hun blikken kruisden elkaar een seconde lang. Eva duwde op de knop om lift te doen blokkeren en voor ze het wist stond ze Tom hartstochtelijk te kussen.

“Ja, ik zou ook niet met mij trouwen, kijk maar waar ik je toe aanzet,” zei Tom. “We zullen nu maar terug op dat knopje duwen en de andere mensen ook in de lift laten zekers?”

Beiden schoten ze in de lach. 

...
                                                                             Geschreven door Jaimie P.

dinsdag 16 september 2014

Boswandeling maken helpt om te gaan schrijven

Hallo allemaal,

De rust en stilte van een bos, helpt mij in mijn schrijfproces.
Alle drukte van de dag gaat uit mijn hoofd en zo is er plaats om verder te denken aan nog onafgewerkte verhaallijnen. Ook komen er tijdens het wandelen soms spontaan nieuwe ideeën in mijn hoofd.

Vandaag weer even tijd gevonden om achter de computer te gaan zitten.
Manuscript: schrijven, schrappen en herschrijven. Woordenteller staat nu op 3988 woorden.

Groetjes, 

zondag 14 september 2014

Huiswerkopdracht: schrijf een column, levensverhaal, gedicht of,...


 Hallo allemaal, 

Huiswerkopdracht: schrijf een afgewerkte schrijfoefening, 
niet meer dan 750 woorden. 
Het mag een column, levensverhaal, gedicht,...zijn.
Ik koos voor een column. Nog nooit eerder eentje geschreven, 
 hopelijk bevalt het jullie en heb ik het concept 'column' goed begrepen? :-)

                                    Met de jeugd niks als last

Wie achter deze vaststelling staat, kan ik misschien op andere gedachten brengen, want het is eigenlijk niet altijd de schuld van de jeugd hoor! Ik ben nu even zo stout om mij bij de jeugd te rekenen, alhoewel ik, met mijn zesendertig jaar, daar allang niet meer bij hoor natuurlijk. Maar laat ik jullie even mijn frustratie uitleggen.
Vanmorgen wandelde ik, best wel in een verstrooide bui, onze plaatselijke supermarkt binnen en botste ik per ongeluk  (en dit mag in vette letters geschreven worden!) tegen een dame op leeftijd. Beiden verschoten we. Bezorgd raakte ik haar arm aan en zei vriendelijk:  “pardon Mevrouw, oh echt sorry.”  Echter toen ik haar voorbij liep, hoorde ik haar niet zo positief reageren op mijn verontschuldigingen. ”Zie waar dat je loopt hé.” Plots verdween mijn vriendelijkheid als sneeuw voor de zon. Ik draaide mij terug om naar haar, lichtjes geïrriteerd, antwoordde ik terug. “Ik zei toch pardon hé!” Waarom werd ik nu ineens zo boos? Omdat mijn dochter van 10 jaar getuige van dit alles was geweest. Als ouder leer je je kinderen toch om:  respect voor oudere mensen te tonen, beleefd te zijn, behulpzaam te zijn voor je medemensen,...
En dan kom je in deze situatie terecht,. Waar de wereld omgedraaid te werk gaat en de pensioengerechtigden je zo behandelen? Lopen de mensen nu echt zo lichtgeraakt rond? Kunnen we nog zo weinig van elkaar verdragen,? Dat is toch jammer, zo zou het toch niet mogen gaan. Waar zijn die lieve, schattige oma’s van in onze kindertijd? Bestaan die warmhartige ouderlingen nog, die blij werden als ze een kind zagen? Hen dan een oudbakken koekje uit hun blikken koekjestrommel gaven, om vervolgens hun twee overgebleven tanden bloot te lachen wanneer ze als dank van het kind een goed plakhandje kregen. Ik mis ze en wil geloven dat ze er nog zijn? Dat niet alles in de wereld hard en wreed is. Ik had gehoopt dat mijn kinderen toch ook kennis konden maken met zo een lieve oma en niet de boze gestresste oma’s van deze tijd. Gelukkig zat er thuis op ons dochter nog wel zo een snoezige oma te wachten. Er lopen er dus nog een paar exemplaren van rond, ze bestaan nog echt !

                                                                          Geschreven door Jaimie P.

vrijdag 5 september 2014

Manuscript typen

Hallo allemaal, 

Vandaag wat tijd vrij gemaakt om achter de computer te gaan zitten.
De eerste 3350 woorden voor een roman zijn een feit. 
Ik weet het, nog niet veel. Maar het begin is er. :-)

Groetjes, 

woensdag 3 september 2014

Tijdlijn maken

Hallo allemaal,

Vanmorgen ben ik begonnen met het in orde brengen van de tijdlijn voor mijn roman. 
Ik had een kaft vol met snelle schrijfsels (je weet wel: je bent ergens, er schiet je iets te binnen en je krabbelt het snel ergens op :-)), die krabbels heb ik eens netjes overgeschreven op witte memoblaadjes en omhoog gehangen aan de opgespannen kabels boven mijn schrijfplaats.
Ik heb nu een goed overzicht en ook een idee waar ik nog iets moest toevoegen. Of wijzigen. :-) 
Een antwoord, op een situatie waar ik tot hier toe eigenlijk nog op vast liep, werd mij plots duidelijk. 
Zo kreeg ik ook een betere kijk op een bepaald personage zijn/haar karakter.
Ik ga straks mijn tijdlijn verder afwerken, dan kan het echte schrijfwerk beginnen. 

Groetjes, 





zaterdag 30 augustus 2014

Huiswerk(foto)opdracht: schrijf een aangeklede dialoog

Hallo allemaal, 

Dit huiswerkopdracht is van de schrijfcursus van CVA.

Op de foto zitten twee mensen op een bankje in de regen. Eén van hen begint een gesprek. De ander praat terug. Schrijf een aangeklede dialoog. Zorg ervoor dat er spanning in het fragment komt. Er hoeven geen spannende dingen te gebeuren, de lezer moet wel geprikkeld worden om door te lezen.

Je huiswek mag in totaal uit niet meer dan 500 woorden bestaan.


Hopelijk is het mij gelukt, de lezer te boeien?




“Wat een goed idee, ik ga hier ook komen neerzitten. Beter voor mijn rug tegenover dat lang ter plekke blijven rechtstaan,” sprak Bea tegen de man op de bank.
De man knikte. “Ja, wie weet hoelang de schoolbus nog wegblijft?”
“Hopelijk is alles in orde? Ik maak me wel wat ongerust, als ik eerlijk ben.”
 “Ik herken je gevoel, maar alles is in orde. Anders had de schooldirecteur ons zeker al iets laten weten.”

Tijdens hun gesprek bemerkten ze allebei dat er dikke regendruppels op hen neervielen, die plots overgingen in een stevige regenbui.

“Wat een geluk, dat ik mijn paraplu heb meegebracht!” riep Bea.
“Inderdaad.” Ook de man deed nu zijn regenscherm open.
“Bent u aan het wachten op uw zoontje of dochtertje?”
“Op mijn halve jongen bedoelt u?” grapte hij.
“Is ze dan zo erg?”
De man dacht even na. "Laten we zeggen dat ik ze nog net kan tegenhouden om niet met haar voetbal door het huis te rennen.”
“Ik zie het al zo voor mij,” antwoordde Bea geamuseerd.
“Ja, en om haar kleedjes te doen dragen en haar haartjes met speldjes vast te steken, dat heb ik ook al opgegeven,” gaf de man toe. “Eigenlijk vind ik dat ook niet zo erg: als man zijnde was dat toch niet echt een gemakkelijke opgave hoor.”
“Dat is het zelfs voor vrouwen niet. Dat zie ik bij mijn zus en nichtje ook.” Terwijl wees ze naar de plaats waar de bus moest langskomen.
“Ah, dus u komt uw nichtje ophalen?”
“Ja, daarom dat ik het zo eng vind dat de bus er nog niet is. Ik zou geen goede ouder zijn. Ik ben daar veel te bang voor en al die verantwoordelijkheid, ppff.” “En ook de aandacht dat zo een kind opeist, hoe houden jullie het toch vol zonder er knettergek van te worden? Om nog maar te zwijgen over het geduld dat jullie hebben, niet normaal.”
De man grinnikte. “Dan zal ik u het cliché antwoord geven. Je krijgt er zoveel voor terug. Wanneer je slechtgezind wakker wordt en je kind je ’s morgens een brede en vette glimlach geeft, dan is heel je ochtend terug goed.”
“Ja dat is zo, dat ervaar ik met mijn nichtje ook wanneer ze eens komt logeren, dus ik kan me best voorstellen dat het met je eigen kind nog veel sterker moet aanvoelen.”

Hun gesprek werd verstoord door de andere ouders, die verderop stonden, met hun handen in de lucht stonden te zwaaien, en begonnen te roepen: “De bus is er!!”
“Joepie, eindelijk!” riep Bea opgelucht en sprong recht van de bank.
Terwijl ze zich samen naar de groep ouders begaven, fluisterde de man lief tegen haar: “Ik zei toch dat alles in orde was.”

Geschreven door Jaimie P.

zondag 24 augustus 2014

Wéér een nieuw idee :-)

Ook al heb ik nu geen tijd om te schrijven, dat wil niet zeggen dat mijn hersenen stoppen met ideeên te geven. :-) Zo loop ik sinds een paar dagen dus weer met een nieuw verhaal rond. straks word ik nog moe van mezelf. :-)  Waar blijft 1 seotember, dat ik kan beginnen schrijven. :-) 

Groetjes, 

vrijdag 22 augustus 2014

Ik vind geen rust om (verder) te schrijven

Hallo allemaal, 

Waar zijn de zachte mooie zomeravonden? Die avonden dat we 's avonds nog heerlijk konden buiten vertoeven?? Ik mis ze! Het waren mijn 'me-time' momenten, toen kon ik ongestoord aan mijn manuscript schrijven, want dan lagen ons kinderen in hun bed en was het eindelijk stil in en rond het huis.  



Hier in België hebben schoolkinderen van 30 juni - 1 september schoolvakantie.
Ik verheug mij dan ook op 1 september. :-) Dan kan ik terug ongestoord verder schrijven.
Nu houd ik het elke dag op vijf minuten schrijven. Daar ben ik nu al eventjes blij mee.

Groetjes, 

vrijdag 15 augustus 2014

Dialogen leren maken (deel 2)




Huiswerk 7: Opgegeven taak. 

Maak vijf dialogen:


-       Een mevrouw en haar werkster.
-       Twee kleuters die zich geen raad weten, omdat ze een ruit hebben vernield.
-       Een man die naar de film wil, terwijl zijn vrouw een cabaretvoorstelling prefereert.
-       Een marktkoopman en zijn klant.
-       Een antiquair die u goedkoop van grootmoeders cabinet wil afhelpen.

Schrijf twee korte teksten waarin u flashback techniek toepast.

Schrijf vier korte teksten waarin u de verschillende mogelijkheden van alinea-indeling toepast.

Schrijf een korte tekst met vrije regenval.

Dit alles ook ongeveer 300 woorden per dialoog.

----------------------------------------------------


"Rosa, vandaag mag je de ramen en vensterbanken poetsen," beval Marianne haar werkster.
"Ja zeker mevrouw geen probleem. Ik doe het zo meteen voor u," antwoordde Rosa.
"Goed. We gaan straks de bloemen in de bakken planten en buiten voor de ramen plaatsen. Ik vertrek zo dadelijk naar het tuincentrum om nieuwe bloembakken te kopen."
"Oh echt? Heeft u het dan over uw hart gekregen om uw oude stenen exemplaren weg te doen?"
"Ja, onzen Tom vond dat ik plastieken bakken moest gaan kopen. Daar ga ik mijn rug niet aan pijn doen wanneer ik die moet opnemen. Hij heeft die van mij naar een kringloopwinkel gebracht, tenslotte er was niks mis mee."
Rosa dacht, wie wil er in deze tijd nu nog van die zware en lelijke gevallen kopen? Maar uit beleefdheid hield ze deze gedachte voor zichzelf.
"Weet je, mijn zoon heeft gelijk," lachte Marianne naar Rosa, "telkens ik die stenen bakken opnam dacht ik dikwijls, dat zowel de bak als mijn ruggengraat bleven staan."
"Laten we dan maar voor de plastieken uitvoering gaan," beaamde Rosa.

-----------------------------------------------------------------

Jelle en Kevin, twee vierjarige jongens, blijven geschrokken staan. Met open mond staren ze naar een gebroken raam.
"Ohohw, dat is kapot," zegt Jelle.
"Dat is kapot," herhaalt Kevin.
Plots horen ze Wout, de kleuterbegeleider, afkomen.
"Jongens! Waar zijn jullie? Kevin? Jelle?" roept Wout.
Tot hij hen opmerkt, ze staan naast elkaar en kijken hem bang aan.
"Jongens, wel bij de groep blijven en niet zomaar het bos in rennen zonder iets te melden aan de begeleiders."
Plots merkt Wout het kapotte raam in het oude gebouw op.
Hij kijkt de jongens aan en vraagt hen: "Hebben jullie dit gedaan?"
Jelle kijkt onschuldig en knikt neen. Kevin op zijn beurt knikt ook neen en wijst naast hem, enkel staat er niemand naast kevin.
Wout knielt voor de jongens neer, maakt oogcontact met hen en zegt zachtjes: "Jongens, liegen is niet netjes hé!"
Ze schudden beiden hun hoofdje.
"Nu krijgen we straks geen ijsje," zegt Jelle triest tegen Kevin.
"Jawel, er zijn er altijd genoeg," antwoordt Kevin vastberaden.
"Wat is er juist gebeurd? Hoe komt het dat het raam stuk is?" informeert Wout.
Met zijn hoofd naar de grond gericht deed Jelle als eerste zijn verhaal.
"We waren riddertje aan het spelen. Ik had een grote stok als zwaard. Ik ging winnen!"
"Jij ging niet winnen!" klonk Kevin boos. "Ik ging winnen!"
"Nietes, je stok vloog weg. Ik ben winnaar!" sprak Jelle kwaad.
"Niemand van jullie heeft gewonnen," kwam Wout tussenbeide, "jullie hebben per ongeluk een stok door een raam gegooid, er is geen winnaar in dit spel."
Ze keken Wout aan en mompelden: "Het was toch een stom spel."

-----------------------------------------------------------------

Bij zijn thuiskomst roept Nick opgetogen naar zijn vrouw. “Schat ik was op het werk de krant aan het doorbladeren en zag in het avondprogramma van de bioscoop dat ze die toffe film afspelen. Wat denk je van een cinema straks?"
Ellen komt net uit de keuken, met het avondeten in haar handen loopt ze naar de eettafel.
"Nu wilde ik net vragen of we vanavond naar die leuke theatervoorstelling konden gaan?"
Nick trekt een vies gezicht.
"Theater... Pff, echt Ellen?"
"Ik zie het al aan je houding, laat maar. Film is goed."
Hij neemt plaats aan de tafel en bekijkt zijn vrouw.
"Neen sorry schat, zo bedoelde ik het niet. We moeten doen waar we beiden zin in hebben. Vertel eens iets over dat toneel, misschien krijg je mij er wel warm voor," liegt hij lief tegen haar.
Gered door de deurbel springt Nick recht. Ellen hoort de stemmen van hun vrienden Debby en Maarten dichterbij komen. Debby ziet direct aan haar vriendin dat er iets mis is. Nadat ze hun vrienden hebben ingelicht over de situatie, geeft Ellen de mannen een oplossing.
"Wij gaan naar het cabaret en dan kunnen jullie naar de film."
"Voor ons is dat een prima regeling," lachen de mannen tevreden.
"Dat vinden wij ook," beamen de dames vrolijk.

-----------------------------------------------------------------

Hugo was bezig met het opstellen van zijn groenten- en fruitkraam toen hij plots werd opgeschrikt door zijn eerste klant.
"Marie, je liet me schrikken! Wat ben je vroeg vandaag? Alles in orde?" vroeg hij haar bezorgd.
"Jaja, alles ok met mij. Je kent mij toch. Ik kom met deze hitte liever vroeger naar de markt, want ik loop straks niet in die middagzon rond." Ze lachte haar twee tanden bloot. "Als ik dat wel zou doen zie ik eruit als een avocado of een lychee."
"Maar zoeteke toch dat is gelogen. Voor mij zie je er nog altijd uit gelijk een gladde zachte perzik."
"Charmeur," giechelde Marie, "kom geef mij eens wat fruit, want ik krijg er honger van."
Ondertussen begon het marktplein zich te vullen, er liepen mensen heen en weer tussen de kramen. Voor zijn kraam stonden vrouwen te duwen en wringen, het mooie en warme weer zorgden ervoor dat de watermeloen in sneltempo verkocht werd.
Goedgezind riep Hugo naar hen: "Een goede morgen mijn druifjes!"
Marie zwaaide Hugo goedendag en brulde lachend over zijn cliënten heen: "Deze rozijn gaat naar huis, tot volgende week."

-----------------------------------------------------------------

Lisa loopt zenuwachtig door de huiskamer. Heeft ze er wel goed aangedaan om een antiquair te laten komen om het kastje van haar oma te laten schatten?
"Lisa ga zitten en kalmeer nu toch eens," zegt Sven.
"Sven ik twijfel, wat als ik niet de juiste beslissing neem?" vraagt ze hem terwijl ze licht in paniek slaat..
 Lisa dacht, stel dat het kastje straks weg is en ik krijg ineens spijt? Wat dan? 
"Je hoeft toch niet direct een actie te ondernemen? We zullen eerst luisteren wat die meneer te vertellen heeft en dan kan je nog beslissen of het wel of niet goed aanvoelt," stelt Sven haar gerust.
"Ja dat is waar," fluistert ze.
Even later staan ze samen met de antiquair naar het kastje te kijken. De man bekijkt en betast het kastje van alle kanten.
"Ik kan jullie er echt niet veel meer voor geven," liegt hij.
"Welke prijs heeft u dan in gedachten?" vraagt Sven.
"Een paar honderd euro."
"Boven of onder de vijfhonderd euro?"
"Zeker onder!" beweert de man.
Lisa heeft zo haar bedenkingen bij deze man zijn eerlijkheid en wil dan ook liever geen zaken doen met hem.
"Ik ga er toch nog eens eerst goed over nadenken. Ik bel u wel als ik iets beslist heb," liegt zij hem nu voor.
Eens de man de deur uit is vertelt ze Sven dat ze het kastje liever zelf wil houden, als aandenken aan haar oma.

-----------------------------------------------------------------

Caroline zat aan tafel. Naast haar stond de stoel waar haar opa altijd had opgezeten. Ze kon hem nog zo zien zitten en horen praten.

Jullie jeugd, altijd maar klagen en zagen. Altijd denken dat jullie het erg hebben,... Maar jullie weten niet wat het is om iets ergs mee te maken... Jullie hebben geen oorlog meegemaakt... Jullie hebben geen aardappelschillen moeten eten omdat er niks anders was... Of op je veertien jaar al moeten gaan werken.

In die tijd vond ze dat haar opa kon zagen, niet zij.
Of haar favoriete gesprek met hem, dat haar woede nog meer aanwakkerde toen.

Amai seg ben je er eindelijk! Je hebt nog een half uur voor je terug naar school moet vertrekken, dus bak eens een paar eieren of ga eens naar de markt om een hamburger voor mij.

Haar opa toen proberen bij te brengen, dat zij niet zoveel tijd had, was verloren moeite en energie geweest. Toen kon ze zich er druk om maken en nu zou ze iemand geld willen geven om die momenten met hem nog eens te mogen meemaken.

-----------------------------------------------------------------

Jenny zat met een verliefde blik naar haar schoolbank te staren. De woorden van de juf ontgingen haar volledig. Haar gedachten waren nu bij het briefje dat open op haar schoolboek lag. Het was van Diego, een jongen die ze had leren kennen in de zomervakantie, toen zij bij haar papa logeerde. Ze las voor de duizendste keer in stilte zijn woorden.
 Hey,
Woon jij hier? Want ik zie je hier niet dikwijls? Ik vind je een tof meisje. Jij bent niet zoals de andere meisjes, dat is goed. Jij kan wel goed skaten! Cool is dat! Als je wil leer ik je nog wat toffe trucjes bij? Ik zie je op de skateramp?
Diego
Dit briefje was het eerste dat ze van hem gekregen had, daarna was ze naar de skateramp gegaan en had Diego haar inderdaad nog beter leren skaten. Natuurlijk was hij vanaf toen ook haar vriendje geworden. Jenny schrok op. Ze had niet gehoord dat de juf naast haar was komen staan. Ze stak snel haar briefje in haar rugzak en dwong zichzelf de les terug te volgen.
-----------------------------------------------------------------
Onze kater is heel erg ziek. Hij heeft een ernstige ziekte, waardoor hij snel ontstekingen krijgt. Zo heeft hij nu een ontstoken mondje en moet hij natvoer krijgen, geen harde korreltjes meer voor hem.
De ontsteking is nu naar zijn oog gegaan. Gisteren hebben we hem naar de dierenarts moeten brengen. Hij moet een zware oogoperatie ondergaan. Hopelijk komt alles goed!

-----------------------------------------------------------------

Mijn man ging een klein CD-rekje ophangen. Hij boort vier gaten in de muur, steekt de pluggen erin en draait de vijzen aan.
Onze dochter komt uit haar slaapkamer en meldt dat er nu in haar muur vier gaten zitten en of dat normaal is? Oeps, neen niet echt! Vergeten dat een tussenmuur maar een baksteen dikte heeft.

-----------------------------------------------------------------

Mijn beste vriend vroeg aan mij of ik mijn vrouw soms ook zo kan haten? Hij zegt dat hij zijn vrouw wel graag ziet, maar dat zij hem ook gek kan krijgt!
Nu moest ik lachen, want dat is inderdaad waar ze goed in zijn. Vrouwen hebben die gave, maar ze hebben er ook veel goede... Ik kan er alleen zo even niet meteen opkomen.

-----------------------------------------------------------------

Vanmorgen kwam ik Corry, een oude schoolvriendin, tegen en geraakten we aan de praat. Ze vertelde me dat haar mama ziek is, ze lijdt aan dementie. Ik vroeg haar om uitleg over de ziekte.
Wat moet het toch eng zijn! Haar mama gaat fietsen en ze weet na een straat de weg niet meer terug te vinden. Corry is constant ongerust over haar mama.

-----------------------------------------------------------------

Met een angstige blik op zijn gezicht stond Dries naar zijn tuin te kijken.
"Corry, onze tuin begint nu echt wel op een vijver te lijken. Het onkruid drijft zoals leliebladeren op het wateroppervlakte."
"Ook hier in de kelder begint het water langs de afvoer van het wasmachine naar binnen te komen!" schreeuwde Corry terug naar hem.
"Oh neen, wacht ik ga eens kijken naar het straat! Het water kan niet weglopen, de rioolputjes kunnen het niet meer aan! De straat staat blank!"
"Dries! Ja joepie, ik hoor het borrelen in de afvoerbuizen!
Ik denk dat de reservepompen van de gemeente in werking zijn geschoten?"
"Ja waarschijnlijk wel, want er komt beweging in het water op het straat nu, het loopt langzaam weg via de riolering."
"En in de keuken zakt het water ook terug weg uit de spoelbak."
Ze keken elkaar lachend aan en zeiden: "Dat was weer even spannend, maar eind goed, al goed."

-----------------------------------------------------------------

                                                                                                                                                                                                                                                                         Geschreven door Jaimie P.