zaterdag 30 augustus 2014

Huiswerk(foto)opdracht: schrijf een aangeklede dialoog

Hallo allemaal, 

Dit huiswerkopdracht is van de schrijfcursus van CVA.

Op de foto zitten twee mensen op een bankje in de regen. Eén van hen begint een gesprek. De ander praat terug. Schrijf een aangeklede dialoog. Zorg ervoor dat er spanning in het fragment komt. Er hoeven geen spannende dingen te gebeuren, de lezer moet wel geprikkeld worden om door te lezen.

Je huiswek mag in totaal uit niet meer dan 500 woorden bestaan.


Hopelijk is het mij gelukt, de lezer te boeien?




“Wat een goed idee, ik ga hier ook komen neerzitten. Beter voor mijn rug tegenover dat lang ter plekke blijven rechtstaan,” sprak Bea tegen de man op de bank.
De man knikte. “Ja, wie weet hoelang de schoolbus nog wegblijft?”
“Hopelijk is alles in orde? Ik maak me wel wat ongerust, als ik eerlijk ben.”
 “Ik herken je gevoel, maar alles is in orde. Anders had de schooldirecteur ons zeker al iets laten weten.”

Tijdens hun gesprek bemerkten ze allebei dat er dikke regendruppels op hen neervielen, die plots overgingen in een stevige regenbui.

“Wat een geluk, dat ik mijn paraplu heb meegebracht!” riep Bea.
“Inderdaad.” Ook de man deed nu zijn regenscherm open.
“Bent u aan het wachten op uw zoontje of dochtertje?”
“Op mijn halve jongen bedoelt u?” grapte hij.
“Is ze dan zo erg?”
De man dacht even na. "Laten we zeggen dat ik ze nog net kan tegenhouden om niet met haar voetbal door het huis te rennen.”
“Ik zie het al zo voor mij,” antwoordde Bea geamuseerd.
“Ja, en om haar kleedjes te doen dragen en haar haartjes met speldjes vast te steken, dat heb ik ook al opgegeven,” gaf de man toe. “Eigenlijk vind ik dat ook niet zo erg: als man zijnde was dat toch niet echt een gemakkelijke opgave hoor.”
“Dat is het zelfs voor vrouwen niet. Dat zie ik bij mijn zus en nichtje ook.” Terwijl wees ze naar de plaats waar de bus moest langskomen.
“Ah, dus u komt uw nichtje ophalen?”
“Ja, daarom dat ik het zo eng vind dat de bus er nog niet is. Ik zou geen goede ouder zijn. Ik ben daar veel te bang voor en al die verantwoordelijkheid, ppff.” “En ook de aandacht dat zo een kind opeist, hoe houden jullie het toch vol zonder er knettergek van te worden? Om nog maar te zwijgen over het geduld dat jullie hebben, niet normaal.”
De man grinnikte. “Dan zal ik u het cliché antwoord geven. Je krijgt er zoveel voor terug. Wanneer je slechtgezind wakker wordt en je kind je ’s morgens een brede en vette glimlach geeft, dan is heel je ochtend terug goed.”
“Ja dat is zo, dat ervaar ik met mijn nichtje ook wanneer ze eens komt logeren, dus ik kan me best voorstellen dat het met je eigen kind nog veel sterker moet aanvoelen.”

Hun gesprek werd verstoord door de andere ouders, die verderop stonden, met hun handen in de lucht stonden te zwaaien, en begonnen te roepen: “De bus is er!!”
“Joepie, eindelijk!” riep Bea opgelucht en sprong recht van de bank.
Terwijl ze zich samen naar de groep ouders begaven, fluisterde de man lief tegen haar: “Ik zei toch dat alles in orde was.”

Geschreven door Jaimie P.

1 opmerking:

  1. Yep, opdracht geslaagd, mooi geschreven jamie! Ik heb wel de woorden niet geteld ;-)

    BeantwoordenVerwijderen