dinsdag 30 september 2014

Solliciteren naar de functie van burgemeester :-))


Hallo allemaal, 

Schrijfopdracht was:
een sollicitatiebrief schrijven voor de functie van burgemeester, 
op een tropisch eiland met weinig inwoners.
Je mag liegen om de functie te krijgen.

Nu was ik al een tijdje schrijfoefeningen aan het maken, 
maar bij deze oefening kon ik toch niet serieus blijven hoor.

Ik ben even gewoon heerlijk gaan schrijven, zonder nadenken 
En dit kwam uit mijn pen. 

Zal ik deze maar niet inzenden naar mijn docente? :-)



Geachte mevrouw, meneer,

Graag meld ik mij aan voor de openstaande vacature van burgemeester.

Ik ben al heel mijn leven lang in het bezit van een leidinggevende functie, ik heb namelijk drie jongere zussen, waar ik  vroeger  moest op passen, als mijn ouders weer eens niet thuis waren. De baas spelen doe ik nog steeds graag en iemand commanderen daar heb ik dan ook geen problemen mee.

Ik werk heel graag in groep.  Hoe meer mensen rond mij om te bevelen, hoe liever ik het heb, dan ben ik op mijn best.

Humor is heel belangrijk en daar heb ik geen tekort aan, ik lach een hele dag, en vooral met alles en iedereen. Dat de andere mensen om mij heen  er wat minder mee kunnen lachen ,  daar valt aan te werken hé. J

Met de computer kan ik heel goed overweg, ik kan dat kaartspelleke bijna uitspelen nu.  Oh en afspraken maken dat doen we niet meer in een ouderwetste agenda hé! Neenee, dat doen we nu via onze gsm en terwijl we die dan toch vast hebben in een vergadering,  kunnen we evengoed een tweet sturen naar...tja,  iedereen hé en  de facebookpagina voor de vrienden en familie even bijwerken,....

Mijn kosten voor een auto met chauffeur liggen wel wat hoger bij jullie, want ik opteer daar voor een luxe-jacht, waar ik dan nachtelijke feestjes op kan geven hé. De buren hebben  zo geen last van nachtlawaai, dus de politie moeten ze dan ook niet bellen, want die liggen zat op mijnen boot hé. J

Ik zeg het  toch, ik ben een vangst voor jullie eiland! Ik ben, wat jullie daar nodig hebben.

Alléé,  de groeten hé,

Den dikke Louie.

zondag 28 september 2014

Kort verhaal: Blijf uit mijn buurt


Hallo allemaal, 
Kort verhaal (max. 1500 woorden toegestaan).
Genre: schrijf een humoristisch verhaal. 
Wat vond ik dit moeilijk!! Je kan direct 'TE' grappig willen overkomen hé!
Zo bleef deze opdracht dan ook blanco liggen. Er kwam geen letter op papier.
Tot ik dacht, foert, ik schrijf gewoon zoals ik anders schrijf, niks meer of minder.
Is het grappig, ok tof! Is het niet grappig, dan is het ook goed voor mij.
Ik weet dat ik met een slag en stoot kan vertellen, dus dat heb ik proberen over te brengen.
Mijn docent vond mijn missie gelukkig geslaagd. :-)
Vonden jullie het ook een beetje leuk om te lezen? 



Blijf uit mijn buurt

Bij het binnenwandelen in het hotel hield Eva abrupt halt, met open mond, nam ze even de tijd om het prachtige inrichting te bewonderen. Lang kon Eva echter niet blijven staan, want er heerste nogal een drukte en lawaai in het hotel. Tja, een huwelijk verloopt meestal wel wat hectisch, dat zal de oorzaak er wel van zijn, dacht ze.

Ze zocht met haar ogen over de menigte naar de balie. Ah daar. Terwijl ze aan de balie stond te wachten op haar kamersleutel, herkende ze achter zich een luide mannenstem. Ze moest geen twee keer raden wie dat kon zijn. Haar nekhaartjes gingen rechtop staan, bij het horen van zijn stem.

“Oh neen, zeg niet dat het waar kan zijn?” mompelde ze tegen zichzelf.

Tom, de neef van haar beste vriendin, kwam met veel kabaal haar richting uit. Eva was vergeten dat hij ook nog op deze aardbol ronddwaalde. Snel greep ze naar een van de brochures die daar op de toog verspreid lagen en hield deze voor haar gezicht.

“Dag mijn Eva’tje. Oei meisje, ben je zo bijziend geworden sinds ik je laatst zag?” plaagde hij.

Eva smeet de brochure terug op de balie. Keek hem kwaad aan en zei: “Neen, spijtig genoeg niet, want ik zie je nog klaar en duidelijk!” Ze schoof wat dichter naar hem. “Oh ja, en nog iets, ik ben niet van jouw! Dus geen ‘mijn’ Eva meer. Ok!”

Met een kleine glimlach naar haar zei hij: “Je geheugen is nog in tact hoor ik. Je bent mij niet vergeten.”

“Pff, jou onthouden. Je arrogantie, ja die ben ik niet vergeten!” riep ze hem toe.

“Arrogant, ik? Maar Eefje toch. Omdat ik die avond bij mijn nicht toen wat teveel gedronken had?”

“Beetje teveel gedronken? Je was ladderzat en je hebt toen welop mij overgegeven hé!” liet ze hem eraan herrineren.

“Oeps, ik wist dat ik precies een klein detail vergeten was. Maar kijk eens aan, een jaar later staan we hier terug samen.”

“Nog eens er is geen wij! Mijn naam is Eva en niet Eefje! Ik zie je hier enkel en alleen terug omdat we uitgenodigd zijn voor het huwelijk van mijn beste vriendin en jij bent spijtig genoeg familie van haar. Dat is alles en niks meer!” snauwde ze zijn richting uit.

“Heeft iemand je al verteld dat je verdomd sexy bent, als je je zo boos maakt,” flirtte hij met haar.

Kwaad smeet ze haar armen in de lucht.

“Grr, zelfs nu kan je nog geen deftig gesprek met je aangaan.”

Vanuit haar ooghoeken zag ze een bende motorrijders aan de bar staan. Wie ze waren en wat ze hier op deze bruiloft kwamen doen, geen idee, dacht ze, maar ik kan ze wel even (mis)gebruiken. Eva hoopte dat het waar was wat ze zeiden: motorrijders zijn zware jongens, maar ze hebben een klein hartje. Dus Eva waagde het erop en duimde dat de jongens haar zo meteen kwamen helpen.

“Wanneer ik de sleutel van mijn kamer in ontvangst mag nemen, gaan we ieder onze eigen weg. ik wil je niet: zien, spreken of zelfs horen tot ik terug naar huis vertrek,” deelde ze Tom mee.

Ze draaide zich van hem weg en wilde zich net verder bewegen, toen Tom zijn hand rond haar bovenarm klemde. Op dat moment moest ze stiekem lachen, want nu moest ze haar geplande actie ondernemen. Ze slaakte een gil: zo eentje die klonk als een vrouw in nood. Overdreven genoeg natuurijk, dat haar noodkreet tot bij de groep mannen weergalmde. Eva keerde haar lichaam snel om naar Tom en sloeg wild met haar handtas tegen zijn bovenlichaam. Dat wild bewegen zat mee in haar plan, want zo moest Tom zijn beide handen om haar bovenarmen klemmen, wilde hij niet dat ze omviel.

“Hey! Jij daar, handen af die dame! Nu!” brulde een van de gespierde mannen. 
Voor Tom het wist had de man hem vast, bengelde zijn voeten boven de grond en zat zijn bovenkleding vast tussen de stevige handgreep van deze man.

“Het is niet wat je denkt. Wij kennen elkaar.”

De man keek naar Eva, maar zij gaf niet direct bevestiging. Nog eventjes dacht ze, Tom moet maar eens een les krijgen: hoe met vrouwen om te gaan? 

“Eva, zeg dat je mij kent.”

Eva hoorde dat er toch wat vibrato in Tom zijn stem klonk, dus vertelde ze de man maar eerlijk dat ze hem inderdaad kende. De man zette Tom terug op de grond, maar voor hij wegging vond hij dat Tom sorry tegen de dame moest zeggen.

Tom greep Eva bij haar middel, en trok haar tegen zijn zij. Hij duwde zijn vingers zo hard hij kan in haar taille. Plaatste een gemaakte lach op zijn gezicht, deed alsof hij een kusje op haar kaak plaatste en terwijl “sorry” in haar oor fluisterde. 
In plaats daarvan, fluisterde hij: “Mijn wraak zal zoet zijn.”

Eva op haar beurt, schonk Tom dezelfde valse lach zoals hij haar een had gegeven. Gaf met haar vrije hand zachte ritmische klopjes op zjn borstkas en deed zijn ritueel over.

Ze fluisterde geïrriteerd: “bijt mij.” in zijn oor.

Toen ze haar ogen over zijn gezicht liet gaan, kon ze zichzelf wel iets aandoen. Bijt mij, écht Eva? Je kon niks beter verzinnen, zie nu naar die tinteling in zijn ogen, hij wil niks liever nu. Met haar ogen tot spleetjes geknepen waarschuwde ze hem niks te proberen met haar.

“Ok, dan is het goed,” zei de man en gaf Tom een stootje tegen de schouder.

“Als deze kerel je nog eens lastig valt, wij verblijven hier tot morgenvroeg, kom je me maar roepen hé!” zei hij vriendelijk tegen Eva.

“Dank u, zal ik zeker komen doen dan.” De man begaf zich weer naar zijn maten.

“Van die spierbundel zijn kracht vloog ik bijna tegen de balie hé,” kloeg Tom.

“Tom, serieus stop met zagen, watje dat je bent.”

Eva zag dat de receptioniste eindelijk met de sleutel afkwam.

“Mevrouw, Meneer, de kamer is klaar.”

De vriendelijke juffrouw overhandigde hen één sleutel.

“Pardon? Dit moet een vergissing zijn, vrees ik. Wij zijn niet getrouwd, laat staan dat we een stel zouden zijn. Wij hebben aparte kamers hoor.”

“Neen hoor Mevrouw. De kamer is door Mevrouw Beyards  op jullie beide namen gereserveerd. Er is ook geen andere kamer meer beschikbaar, sorry.”

“Ok, niet erg hoor.”  Tom nam de sleutel aan.” Dank u en sorry voor de last die mijn vriendin U bezorgt.”

Op zoek naar de liften, raasde Eva terwijl maar door tegen hem.
“Ik en jij slapen niet in één bed. Vergeet dat maar mooi! Jij moet niet weten hoe ik slaap.Of wat ik ’s nachts draag,..Of niet,...”

Met een blik vol lust bestudeerde hij ieder deeltje van haar lichaam. “Schat, écht stop met zo kattig te doen. Sebiet halen we die kamer niet eens.”

In het voorbij komen hoorden Tom en Eva de receptionisten  giechelen.

“Zijn die twee zeker, dat ze niet getrouwd zijn? Ze gedragen zich naar een gehuwd stel.”

Eva sloeg haar handen voor haar ogen en onderdrukte een opkomende gil.
Eva zei al lachende: “Met jouw getrouwd,hihi. Hoe komen ze er toch op? Trouwens ons huwelijk zou nog geen minuut standhouden, tegen dan heb ik al iets naar je hoofd gesmeten.”

Hun blikken kruisden elkaar een seconde lang. Eva duwde op de knop om lift te doen blokkeren en voor ze het wist stond ze Tom hartstochtelijk te kussen.

“Ja, ik zou ook niet met mij trouwen, kijk maar waar ik je toe aanzet,” zei Tom. “We zullen nu maar terug op dat knopje duwen en de andere mensen ook in de lift laten zekers?”

Beiden schoten ze in de lach. 

...
                                                                             Geschreven door Jaimie P.

dinsdag 16 september 2014

Boswandeling maken helpt om te gaan schrijven

Hallo allemaal,

De rust en stilte van een bos, helpt mij in mijn schrijfproces.
Alle drukte van de dag gaat uit mijn hoofd en zo is er plaats om verder te denken aan nog onafgewerkte verhaallijnen. Ook komen er tijdens het wandelen soms spontaan nieuwe ideeën in mijn hoofd.

Vandaag weer even tijd gevonden om achter de computer te gaan zitten.
Manuscript: schrijven, schrappen en herschrijven. Woordenteller staat nu op 3988 woorden.

Groetjes, 

zondag 14 september 2014

Huiswerkopdracht: schrijf een column, levensverhaal, gedicht of,...


 Hallo allemaal, 

Huiswerkopdracht: schrijf een afgewerkte schrijfoefening, 
niet meer dan 750 woorden. 
Het mag een column, levensverhaal, gedicht,...zijn.
Ik koos voor een column. Nog nooit eerder eentje geschreven, 
 hopelijk bevalt het jullie en heb ik het concept 'column' goed begrepen? :-)

                                    Met de jeugd niks als last

Wie achter deze vaststelling staat, kan ik misschien op andere gedachten brengen, want het is eigenlijk niet altijd de schuld van de jeugd hoor! Ik ben nu even zo stout om mij bij de jeugd te rekenen, alhoewel ik, met mijn zesendertig jaar, daar allang niet meer bij hoor natuurlijk. Maar laat ik jullie even mijn frustratie uitleggen.
Vanmorgen wandelde ik, best wel in een verstrooide bui, onze plaatselijke supermarkt binnen en botste ik per ongeluk  (en dit mag in vette letters geschreven worden!) tegen een dame op leeftijd. Beiden verschoten we. Bezorgd raakte ik haar arm aan en zei vriendelijk:  “pardon Mevrouw, oh echt sorry.”  Echter toen ik haar voorbij liep, hoorde ik haar niet zo positief reageren op mijn verontschuldigingen. ”Zie waar dat je loopt hé.” Plots verdween mijn vriendelijkheid als sneeuw voor de zon. Ik draaide mij terug om naar haar, lichtjes geïrriteerd, antwoordde ik terug. “Ik zei toch pardon hé!” Waarom werd ik nu ineens zo boos? Omdat mijn dochter van 10 jaar getuige van dit alles was geweest. Als ouder leer je je kinderen toch om:  respect voor oudere mensen te tonen, beleefd te zijn, behulpzaam te zijn voor je medemensen,...
En dan kom je in deze situatie terecht,. Waar de wereld omgedraaid te werk gaat en de pensioengerechtigden je zo behandelen? Lopen de mensen nu echt zo lichtgeraakt rond? Kunnen we nog zo weinig van elkaar verdragen,? Dat is toch jammer, zo zou het toch niet mogen gaan. Waar zijn die lieve, schattige oma’s van in onze kindertijd? Bestaan die warmhartige ouderlingen nog, die blij werden als ze een kind zagen? Hen dan een oudbakken koekje uit hun blikken koekjestrommel gaven, om vervolgens hun twee overgebleven tanden bloot te lachen wanneer ze als dank van het kind een goed plakhandje kregen. Ik mis ze en wil geloven dat ze er nog zijn? Dat niet alles in de wereld hard en wreed is. Ik had gehoopt dat mijn kinderen toch ook kennis konden maken met zo een lieve oma en niet de boze gestresste oma’s van deze tijd. Gelukkig zat er thuis op ons dochter nog wel zo een snoezige oma te wachten. Er lopen er dus nog een paar exemplaren van rond, ze bestaan nog echt !

                                                                          Geschreven door Jaimie P.

vrijdag 5 september 2014

Manuscript typen

Hallo allemaal, 

Vandaag wat tijd vrij gemaakt om achter de computer te gaan zitten.
De eerste 3350 woorden voor een roman zijn een feit. 
Ik weet het, nog niet veel. Maar het begin is er. :-)

Groetjes, 

woensdag 3 september 2014

Tijdlijn maken

Hallo allemaal,

Vanmorgen ben ik begonnen met het in orde brengen van de tijdlijn voor mijn roman. 
Ik had een kaft vol met snelle schrijfsels (je weet wel: je bent ergens, er schiet je iets te binnen en je krabbelt het snel ergens op :-)), die krabbels heb ik eens netjes overgeschreven op witte memoblaadjes en omhoog gehangen aan de opgespannen kabels boven mijn schrijfplaats.
Ik heb nu een goed overzicht en ook een idee waar ik nog iets moest toevoegen. Of wijzigen. :-) 
Een antwoord, op een situatie waar ik tot hier toe eigenlijk nog op vast liep, werd mij plots duidelijk. 
Zo kreeg ik ook een betere kijk op een bepaald personage zijn/haar karakter.
Ik ga straks mijn tijdlijn verder afwerken, dan kan het echte schrijfwerk beginnen. 

Groetjes,