zondag 14 september 2014

Huiswerkopdracht: schrijf een column, levensverhaal, gedicht of,...


 Hallo allemaal, 

Huiswerkopdracht: schrijf een afgewerkte schrijfoefening, 
niet meer dan 750 woorden. 
Het mag een column, levensverhaal, gedicht,...zijn.
Ik koos voor een column. Nog nooit eerder eentje geschreven, 
 hopelijk bevalt het jullie en heb ik het concept 'column' goed begrepen? :-)

                                    Met de jeugd niks als last

Wie achter deze vaststelling staat, kan ik misschien op andere gedachten brengen, want het is eigenlijk niet altijd de schuld van de jeugd hoor! Ik ben nu even zo stout om mij bij de jeugd te rekenen, alhoewel ik, met mijn zesendertig jaar, daar allang niet meer bij hoor natuurlijk. Maar laat ik jullie even mijn frustratie uitleggen.
Vanmorgen wandelde ik, best wel in een verstrooide bui, onze plaatselijke supermarkt binnen en botste ik per ongeluk  (en dit mag in vette letters geschreven worden!) tegen een dame op leeftijd. Beiden verschoten we. Bezorgd raakte ik haar arm aan en zei vriendelijk:  “pardon Mevrouw, oh echt sorry.”  Echter toen ik haar voorbij liep, hoorde ik haar niet zo positief reageren op mijn verontschuldigingen. ”Zie waar dat je loopt hé.” Plots verdween mijn vriendelijkheid als sneeuw voor de zon. Ik draaide mij terug om naar haar, lichtjes geïrriteerd, antwoordde ik terug. “Ik zei toch pardon hé!” Waarom werd ik nu ineens zo boos? Omdat mijn dochter van 10 jaar getuige van dit alles was geweest. Als ouder leer je je kinderen toch om:  respect voor oudere mensen te tonen, beleefd te zijn, behulpzaam te zijn voor je medemensen,...
En dan kom je in deze situatie terecht,. Waar de wereld omgedraaid te werk gaat en de pensioengerechtigden je zo behandelen? Lopen de mensen nu echt zo lichtgeraakt rond? Kunnen we nog zo weinig van elkaar verdragen,? Dat is toch jammer, zo zou het toch niet mogen gaan. Waar zijn die lieve, schattige oma’s van in onze kindertijd? Bestaan die warmhartige ouderlingen nog, die blij werden als ze een kind zagen? Hen dan een oudbakken koekje uit hun blikken koekjestrommel gaven, om vervolgens hun twee overgebleven tanden bloot te lachen wanneer ze als dank van het kind een goed plakhandje kregen. Ik mis ze en wil geloven dat ze er nog zijn? Dat niet alles in de wereld hard en wreed is. Ik had gehoopt dat mijn kinderen toch ook kennis konden maken met zo een lieve oma en niet de boze gestresste oma’s van deze tijd. Gelukkig zat er thuis op ons dochter nog wel zo een snoezige oma te wachten. Er lopen er dus nog een paar exemplaren van rond, ze bestaan nog echt !

                                                                          Geschreven door Jaimie P.

4 opmerkingen:

  1. mooie blogje, ik kwam u tegen via andere bloggers..zal zeker meer gaan bezoeken...groetjes!

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Dank u, zowel voor het bezoekje als het comlimentje .:-)

      Verwijderen
  2. Yep, absoluut een column en nog een goede ook! :-) Ik vraag me soms ook af waar die lieve oudjes gebleven zijn!

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Dank u. Als ik die lieve oudjes gevonden heb, laat ik het je direct weten, waar ze zich schuil houden. :-)

      Verwijderen